{"author":null,"backreferences":[{"context_html":"<p>Qui autem a Carpocrate descendunt et Epiphane, censent oportere\r\nuxores esse communes; a quibus contra nomen Christi maximum emanavit\r\nprobrum. Hic autem Epiphanes, cujus etiam scripta feruntur, filius erat\r\nCarpocratis, et matris Alexandriæ nomine, ex patre quidem Alexandrinus,\r\nex matre vero Cephalleneus. Vixit autem solum septemdecim annos, et\r\nSamæ, quæ est urbs Cephalleniæ, ut deus est honore affectus. Quo\r\nin loco templum ex ingentibus lapidibus, altaria, delubra, museum,\r\nædificatum est et consecratum; et cum est nova luna, convenientes\r\nCephallenei, diem natalem, quo in deos relatus est Epiphanes,\r\nsacrificant, libantque, et convivantur, et hymnos canunt. A patre autem\r\ndidicit et orbem disciplinarum et Platonis philosophiam. Fuit autem\r\nprinceps monadicæ<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_269\" id=\"FNanchor_269\">[269]</a> cognitionis. A quo etiam profluxit hæresis\r\neorum, qui nunc sunt, Carpocratianorum. Is ergo dicit in libro <i>De\r\njustitia</i>, “Justitiam Dei esse quamdam cum æqualitate communionem.\r\nÆquale quidem certe cœlum undequaque extensum totam terram cingit. Et\r\nnox ex æquo stellas omnes ostendit; et diei auctorem et lucis patrem,\r\nsolem, Deus ex alto æqualem effudit omnibus, qui possunt videre (illi\r\nautem omnes communiter respiciunt), quoniam non discernit divitem\r\nvel pauperem vel populi principem, insipientes et sapientes, feminas\r\net masculos, liberos, servos. Sed neque secus facit in brutis. Cum\r\nautem omnibus animantibus æque ipsum<span class=\"pagenum\" id=\"Page_87\">[87]</span> communem effuderit, bonis et\r\nmalis justitiam suam confirmat, cum nemo possit plus habere, neque\r\nauferre a proximo, ut ipse illius lucem habeat duplicatam. Sol facit\r\nomnibus animantibus communia exoriri nutrimenta, communi justitia ex\r\næquo data omnibus: et ad ea, quæ sunt hujusmodi, similiter se habet\r\ngenus boum, ut boves; et suum, ut sues; et ovium, ut oves; et reliqua\r\nomnia. Justitia enim in iis apparet esse communitas. Deinde per\r\ncommunitatem omnia similiter secundum sua genera seminantur, et commune\r\nnutrimentum editur humi pascentibus jumentis omnibus, et omnibus ex\r\næquo; ut quod nulla lege circumscriptum sit, sed ejus, qui donat,\r\njubentis suppeditatione, convenienter justeque adsit omnibus. Sed\r\nneque generationi posita est lex, esset enim jamdiu abolita: ex æquo\r\nautem seminant et generant, habentia innatam a justitia communionem:\r\nex æquo communiter omnibus oculum ad videndum, creator et pater\r\nomnium, sua justitia legem ferens, præbuit, non discernens feminam a\r\nmasculo, non id quod est rationis particeps, ab experte rationis, et,\r\nut semel dicam, nullum a nullo; sed æqualitate et communitate visum\r\nsimiliter dividens, uno jussu omnibus est largitus. Leges autem,\r\ninquit, hominum, cum ignorationem castigare non possent, contra\r\nleges facere docuerunt: legum enim proprietas dissecuit divinæ legis\r\ncommunionem et arrodit; non intelligens dictum Apostoli dicentis:\r\n‘Per legem peccatum cognovi.’ Et meum et tuum dicit subiisse per\r\nleges, ut quæ non amplius communiter fruantur (sunt enim communia),\r\nneque terra, neque possessionibus, sed neque matrimonio. Fecit enim\r\nvites communiter omnibus, quæ neque passerem, neque furem abnegant;\r\net frumentum similiter, et alios fructus. Violata autem communio et\r\næqualitas, genuit furem pecorum et fructuum. Cum ergo Deus communiter\r\nomnia fecisset homini, et feminam cum masculo communiter conjunxisset,\r\net omnia similiter animantia conglutinasset, pronuntiavit justitiam,\r\ncommunionem cum æqualitate. Qui autem sic nati sunt, communionem,\r\nquæ eorum conciliat generationem, abnegaverunt. Et dicit, si unam\r\nducens habeat, cum omnium possint esse participes, sicut reliqua fecit\r\nanimantia.” Hæc cum his verbis dixisset, subjungit rursus<span class=\"pagenum\" id=\"Page_88\">[88]</span> his verbis:\r\n“Intensam enim et vehementiorem ingeneravit masculis cupiditatem ad\r\ngenerum perpetuitatem, quam nec lex, nec mos, nec aliquid aliud potest\r\nabolere: est enim Dei decretum.” Et quomodo amplius hic in nostra\r\nexaminetur oratione, cum legem et Evangelium per hæc aperte destruat?\r\nIlla enim dicit: “Non mœchaberis.”<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_270\" id=\"FNanchor_270\">[270]</a> Hoc autem dicit: “Quicunque\r\nrespicit ad concupiscentiam, jam mœchatus est.”<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_271\" id=\"FNanchor_271\">[271]</a> Illud enim: “Non\r\nconcupisces,”<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_272\" id=\"FNanchor_272\">[272]</a> quod a lege dicitur, ostendit unum esse Deum, qui\r\nprædicatur per legem et prophetas et Evangelium. Dicit enim: “Non\r\nconcupisces uxorem proximi tui.” Proximus autem non est Judæus Judæo:\r\nfrater enim est et eumdem habet Spiritum; restat ergo, ut propinquum\r\ndicat eum qui est alterius gentis. Quomodo autem non propinquus, qui\r\naptus est esse Spiritus particeps? Non solum enim Hebræorum, sed etiam\r\ngentium pater est Abraham. Si autem quæ est adulterata, et qui in eam\r\nfornicatus est, capite punitur:<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_273\" id=\"FNanchor_273\">[273]</a> clarum est utique præceptum, quod\r\ndicit: “Non concupisces uxorem propinqui tui,” loqui de gentibus: ut\r\neum quis secundum legem et ab uxore proximi et a sorore abstinuerit,\r\naperte audiat a Domino: “Ego autem dico, non concupisces.” Additio\r\nautem hujus particulæ, “ego,” majorem præcepti vim ostendit. Quod\r\nautem cum Deo bellum gerat Carpocrates, et Epiphanes etiam in eo, qui\r\nvulgo jactatur, libro <i>De justitia</i>, patet ex eo quod subjungit\r\nhis verbis: “Hinc ut qui ridiculum dixerit, legislatoris hoc verbum\r\naudiendum est: ‘Non concupisces:’ usque ad id, quod magis ridicule\r\ndicit: ‘Res proximi tui.’ Ipse enim, qui dedit cupiditatem, ut quæ\r\ncontineret generationem, jubet eam auferre, cum a nullo eam auferat\r\nanimali. Illud autem: ‘Uxorem proximi tui,’ quo communionem cogit\r\nad proprietatem, dixit adhuc magis ridicule.” Et hæc quidem dogmata\r\nconstituunt egregii Carpocratiani. Hos dicunt et aliquos alios\r\nsimilium malorum æmulatores, ad cœnas convenientes (neque enim dixerim\r\n“agapen” eorum congressionem) viros simul et mulieres, postquam\r\ncibis venerem excitantibus se expleverint, lumine amoto, quod eorum\r\nfornicatoriam hanc justitiam pudore afficiebat, aversa lucerna, coire\r\nquomodo<span class=\"pagenum\" id=\"Page_89\">[89]</span> velint, et cum quibus velint: meditatos autem in ejusmodi\r\n“agape” communionem, interdiu jam, a quibus velint mulieribus exigere\r\nCarpocrateæ (divinæ enim nefas est dicere) legis obedientiam. Has\r\nleges, ut sentio, ferre opportuit Carpocratem canum et suum et hircorum\r\nlibidinibus. Mihi autem videtur, Platonem quoque male intellexisse, in\r\n<i>Republica</i> dicentem, oportere esse communes omnium uxores: ut\r\nqui diceret eas quidem, quæ nondum nupserant, esse communes eorum, qui\r\nessent petituri, quemadmodum theatrum quoque est commune spectatorum;\r\nesse autem unamquamque uniuscujusque qui præoccupasset, et non amplius\r\ncommunem esse eam quæ nupsisset. Xanthus autem in iis, quæ scribuntur\r\n<i>Magica</i>: “Coeunt autem,” inquit, “magi cum matribus et filiabus:\r\net fas esse aiunt coire cum sororibus, et communes esse uxores, non vi\r\net clam, sed utrisque consentientibus, cum velit alter ducere uxorem\r\nalterius.” De his et similibus hæresibus existimo Judam prophetice\r\ndixisse in epistola: “Similiter quidem hi quoque somniantes” (non enim\r\nvigilantes ad veritatem se applicant), usque ad illud: “Et os eorum\r\nloquitur superba.”<a class=\"fnanchor pginternal\" href=\"#Footnote_274\" id=\"FNanchor_274\">[274]</a></p>","headings":["THE WRITINGS OF CLEMENT OF ALEXANDRIA.","BOOK III.","CAPUT II. CARPOCRATIS ET EPIPHANIS SENTENTIAM DE FEMINARUM COMMUNITATE REFUTAT."],"marker_anchor":"FNanchor_271","paragraph_id":"pg73020-paragraph-140"}],"canonical_references":[],"date_end":null,"date_start":null,"deduplication_fingerprint":"9c22e10cf428fc4b74dadeb59734f92329f045efdaef5f43e11eb8ae84ba1203","edition_title":"The writings of Clement of Alexandria, Vol. 2 (of 2)","edition_translators":["William Wilson"],"edition_year":1869,"explicit_reference_candidates":[{"book":"MAT","chapter":5,"kind":"unreviewed","source_notation":"Matt. v. 28","verse":28,"verse_end":28}],"headings":[],"id":"pg73020-Footnote_271","license_url":"https://www.gutenberg.org/policy/license.html","public_import_allowed":false,"record_kind":"original-editor-translator-note","review_required":["work and recension attribution","original-work chronology","Bible reference numbering and citation kind","English edition rights and attribution"],"review_status":"needs_review","rights_evidence":"Project Gutenberg metadata: Public domain in the USA. Existing 1869 English translation; translator died 1875. Electronic transcription subject to Project Gutenberg reuse terms.","source_anchor":"Footnote_271","source_ebook":73020,"source_html":"<div class=\"footnote\">\n<p><a class=\"label pginternal\" href=\"#FNanchor_271\" id=\"Footnote_271\">[271]</a> Matt. v. 28.</p>\n</div>","source_sha256":"c35077683d75abe553cc6ef5d3ef5a1a978f07dfbcf4bad5c3d56302ad03dc19","source_url":"https://www.gutenberg.org/cache/epub/73020/pg73020-images.html#Footnote_271","text_sha256":"48417768c42745f973fc874d61e275bf8a2d8bcf0729729427e6f50509f09b21","verified":false,"work_id":null}