De ultimis Heulini,
litoris finibus.— “Loco
Heulini esse legendum Hualini, vel Huelini constat
ex contextu Hieronymiano. Est vox Græca, a
rad. ὕαλος, sive ὕελος, vitrum, crystallus. Sic mare
vocatur (Apocal. iv.) θάλασσα ὑαλίνη. In Hieronymo hic legimus; De
ultimis Hispaniæ Galliarumque finibus”
(note in Benedictine Edition). See above, note 8, as to
the fondness of the old Irish writers for the use of Greek
words.