cf. Cic., De nat. Deo. i. 14, “Cleanthes” (of Assos, c. 264 b.c., a disciple of Zeno) “autem tum ipsum mundum Deum dicit esse; tum totius naturæ menti atque animo tribuit hoc nomen; tum ultimum, et altissimum, atque undique circumfusum, et extremum, omnia cingentem atque complexum, ardorem, qui æther nominetur, certissimum Deum judicat,” and id. 15, “Chrysippus” (of Tarsus, † c. 212 b.c.)…“ipsum mundum Deum dicit esse.”  Yet the Hymn of Cleanthes (apud Stobœum) begins: Κύδιστ᾽ ἀθανάτων, πολυώνομε, παγκρατὲς αἰεὶ, Ζεὺς, φύσεως ἀρχηγὲ, νόμον μέτα πάντα κυβερνῶν. cf. Orig., v. Celsum V. σαφῶς δὴ τὸν ὅλον κόσμον (῞Ελληνες) λέγουσιν εἶναι θεόν, Στωικοὶ μὲν τὸν πρῶτον. οἰ δ᾽ ἀπὸ Πλάτωνος τὸν δεύτερον, τινὲς δ᾽ αὐτῶν τὸν τρίτον; and Athan., De Incarn. § 2.