“Hæreses a philosophiâ subornantur. Inde Æones, et formæ nescio quæ, trinitas homines apud Valentinium, Platonicus fuerat; inde Marcionis Deus melior de tranquillitate, a Stoicis venerat. Et ut anima interire dicatur, ab Epicureis observatur, et ut carnis restitutio negetur, de unâ omnium philosophorum scholâ sumitur: … Quid ergo Athenis et Hierosolymis? quid Academiæ et Ecclesiæ? quid hæreticis et Christianis? Nostra institutio de porticu Salomonis est. Nobis curiositate opus non est post Jesum Christum; nec inquisitione post evangelium. Cum credimus, nihil desideramus ultra credere. Hoc enim priùs credimus, non esse quod ultra credere debeamus.” — Tertul. de Præscript. ad Hæret. [cap. vii.]― Ἐπειδήπερ ἱκανῶς ἐκ τῶν προειρημένων τὰ τῶν φιλοσόφων ὑμῶν ἐλήλεγκατα πάσης ἀγνοίας καὶ ἀπάτης φανέντα πλήρη. κ. τ. λ. — Just. Mart. ad Græc. Cohort. [c. xi.] Μοῦνον ἐμοὶ φίλον ἔσκε λόγων κλέος, οὓς συνάγειραν Ἀντολίη τι, δύσις τε, καὶ Ἑλλάδος εὖχος Ἀθῆναι, Τοῖς ἔπι πολλ’ ἐμόγησα πολὺν χρόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὺ, Πρηνέας ἐν δαπέδῳ Χριστοῦ προπάροιθεν ἔθηκα, Εἴξαντας μεγάλοιο θεοῦ λόγῳ ὅς ῥα καλύπτει Πάντα φρενὸς βροτέης στρεπτὸν πολυειδέα μῦθον. Greg. Naz. Car. i. de Reb. Suis.