8. S. Hilary, on the other hand, is so full on
the subject in his de Trin. xii., and so entirely to the point
for which I would adduce him, that but a few extracts of what might be
made are either necessary or practicable. He states and argues on the
formula expressly as an objection; Adjiciant hæc
arguta satis atque auditu placentia; Si, inquit, natus
est, cœpit; et cum cœpit, non fuit; et cum non fuit, non
patitur ut fuerit. Atque idcirco piæ intelligentiæ,
sermonem esse contendant, Non fuit ante quam nasceretur, quia ut
esset, qui non erat, natus est.’ n. 18. He answers the objection
in the same way. ‘Unigenitus Deus neque non fuit aliquando non
filius, neque fuit aliquid ante quam filius, neque quidquam aliquid
ipse nisi filius,’ n. 15, which is in express words to
deny, ‘He was before His generation.’ Again, as
Gregory, ‘Ubi pater auctor est, ibi et nativitas est; et vero ubi
auctor æternus est, ibi et nativitatis æternitas est,’
n. 21. And he substitutes ‘being always born’ for
‘being before birth;’ ‘Numquid ante tempora
æterna esse, id ipsum sit quod est, eum qui erat nasci? quia nasci
quod erat, jam non nasci est, sed se ipsum demutare nascendo.…Non
est itaque id ipsum, natum ante tempora æterna semper esse, et
esse antequam nasci.’ n. 30. And he concludes, in accordance with
the above explanation of the passages of Athanasius which I brought as
if objections, thus: ‘Cum itaque natum semper esse, nihil aliud
sit confitendum esse, quam natum, id sensui, antequam nascitur vel
fuisse, vel non fuisse non subjacet. n. 31.’