Pliny (ii.
103, 104) writes: “Itaque solis ardore siccatur
liquor;…sic mari late patenti saporem incoqui salis, aut quia
exhausto inde dulci tenuique, quod facillime, trahat vis ignea, omne
asperius crassiusque linquatur: ideo summa æquarum aqua
dulciorem profundam: hanc esse veriorem causam asperi saporis,
quam quod mare terræ sudor sit æternus: aut quia
plurimum ex arido misceatur illi vapore, aut quia terræ natura
sicut medicatas aquas inficiat.” The first of these
three theories was that of Hippocrates (De Aere, Locis, et
Aquis, iv. 197) and of Anaximander (Plutarch περὶ τῶν
ἀρέσκ, etc. ii. 552). On the
second vide Arist., Prob. xxiii. 30. The
idea of the sea being the earth’s sweat was that of
Empedocles. cf. Arist., Meteor. ii.
1.