XXVI INTRODUCTORY NOTICE.
primse tabular, qua ad pietatem peculiariter instituimur. Dein-
de, ut propter Deum, charitatem cum aliis colamus : ita
cum omnibus agendo, ut nobiscum agi optemus : quod est se-
cunda3 tabulae caput : non autem ut nos ipsos amemus. Neque
enim in tota lege syllaba una legitur, quaa regulam homini
de iis statuat, quas suo commodo facturus aut omissurus sit.
Et sane quando ita nati sunt homines, ut in amorem sui toti
proni ferantur ; nulla fuit opus lege, quaa amorem ilium
sponte sua immodicum magis inflammaret. Quo plane per-
spicuum est, non nostri ipsorum amorem, sed Dei et proximi,
observationem mandatorum esse : optimeque ac sanctissime
eum vivere qui, quam minime fieri potest, sibi vivit ac studet :
neminem vero eo pejus nee iniquius vivere, qui sibi duntaxat
vivit ac studet, suaque duntaxat cogitat ac quserit." — (Pp.
72, 73.)
The spirituality of the law, and the perfect obedience
required by it, are next adverted to, and as a necessary con
sequence of these, the absurdity of the scholastic distinction
between precepts and counsels, and of the dogmas of satis
factions and works of supererogation. Here it is observed :
" Jubet itaque Dominus nos sincere statuere, et nobiscum
reputare, nulla nos sibi prasstare gratuita officia, sed debita
obsequia reddere. Idque, cum fecerimus quaacunque prasci-
piuntur nobis : hoc est, si omnes nostraa cogitationes omnia-
que membra versa essent in officia legis : vel si plus quam
omnes omnium hominum justitiaa, unius essent. Isti, qui
longissime ab eo absunt, ut fecerint quaa praecepta sunt :
audent tamen gloriari se cumulum addidisse ad justam men-
suram. Sed facile scilicet et cuivis in promptu est, haec in
sellis et cathedris sub umbra disputare. Cum autem sum-
mus ille Judex pro tribunali sederit, omne os obstrui et
omnem gloriationem evanescere oportebit. Hoc, hoc qua?-
rendum erat, quam ad ejus tribunal defensionis fiduciam