cf. M. Aurelius II. xi. ὃ γὰρ χείρω μὴ ποιεῖ ἄνθρωπον, πῶς δη τοῦτο βίον ἀνθρώπου χείρω ποιήσειεν;…θάνατος δέ γε καὶ ζωὴ δόξα καὶ ἀδοξία, πόνος καὶ ἡδονὴ, πλοῦτος καὶ πενία, πάντα ταῦτα ἐπίσης συμβαίνει ἀνθρώπων τοῖς τε ἀγαθοῖς καὶ τοῖς κακοῖς, οὔτε καλὰ ὄντα οὔτε αἰσχρά· οὐτ᾽ ἀρ᾽ ἀγαθὰ οὔτε κακά ἐστι. Also Greg. Nyss. Orat. Cat. and Aug., De Civ. Dei. i. 8. Ista vero temporalia bona et mala utrisque voluit esse communia, ut nec bona cupidius appetantur, quæ mali quoque habere cernuntur, nec mala turpiter evitentur, quibus et boni plerumque afficiuntur.