Appendix II.
Note on Section 69, Page 149.
That Vincentius had Augustine and his adherents in view
in this description will hardly be doubted by any one who will compare
it with the following extracts, the first from Prosper’s letter to
Augustine,
527
giving him an account of the complaints made against his doctrine by
the Massilian clergy; the second from St. Augustine’s treatise,
“De dono Perseveranti ”
528
written in consequence
of it.
Commonitory, § 69.
“Si quis interroget quempiam
hæreticorum sibi talia persuadentem, Unde probas, unde doces quod
Ecclesiæ Catholicæ universalem et antiquam fidem dimittere
debeam? Statum ille, ‘
Scriptum est enim
,’ et
continuo
mille testimonia, mille exempla, mille auctoritates parat
de Lege, de Psalmis, de Apostolis, de Prophetis
, quibus, novo et
malo more interpretatis, ex arce Catholica in hæreseos barathrum
infelix anima præcipitetur. Audent enim polliceri et docere, quod
in Ecclesia sua, id est, in communionis suæ conventiculo,
magna
et specialis ac plane personalis
quædam sit Dei gratia, adeo
ut
sine ullo labore,
sine ullo studio, sine ulla industria,
etiamsi nec petant, nec quærant, nec pulsent
, quicunque illi
ad numerum suum pertinent, tamen ita divinitus dispensentur, ut,
angelicis evecti manibus, id est, angelica protectione servati, nunquam
possint offendere ad lapidem pedem suum, id est, nunquam
scandalizari.”
Prosper to Augustine.
“The Massilian clergy complain,” he says,
“
Romoveri omnem industriam
, tollique virtutes, si Dei
constitutio humanus præveniat voluntates.” § 3.
Then referring to the teaching of the Massilians
themselves, Prosper continues,
“Ad conditionem hanc velint uniuscujusque
hominis pertinere, ut ad cognitionem Dei et ad obedientiam mandatorum
Ejus possit suam dirigere voluntatem, et ad hanc gratiam qua in Christo
renascimur pervenire, per naturalem scilicet facultatem,
petendo,
quærendo, pulsando
.”
Referring to the line of argument pursued by
himself and others of Augustine’s friends and the Massilian way
of dealing with it, he says, “Et cum contra eos Scripta
Beatitudinis tuæ
validissimis et innumeris testimoniis
Divinarum Scriptuarum instructa
proferimus,…
obstinationem
suam vetustate defendunt
.” § 3.
St. Augustine replies to Prosper not in an ordinary
letter, but in two short Treatises, which must have been written
immediately afters its receipt, for he died in August 430, the first
entitled “De Prædestinatione Sanctorum,” the second
“De Dono Perseverantiæ.”
The following extract is from the latter:
“Attendant ergo quomodo falluntur qui putant
Esse a nobis, non dari nobis, ut petamus, quæramus,
pulsemus
. Et hoc esse, dicunt, quod gratia præceditur merito
nostro, ut sequatur illa cum
accipimus petentes, et invenimus
quærentes, aperiturque pulsantibus
. Nec volunt intelligere
etiam hoc divini muneris esse ut oremus, hoc est,
petamus,
quæramus, atque pulsamus
.”—
De Dono Persev
.
c. 23, § 64.
Vincentius’s language is in keeping with
that of others of St. Augustine’s opponents, as Cassian and
Faustus, extracts from whom are given by Noris; only, as he observes,
while Vincentius uses the term “heresy” of the doctrine
impugned,—they are content to use the milder term
“error.”—
Histor. Pelag
. p.
246.
527
Inter Epistolas
S. August. Ep. 225. Tom. ii. and again Tom. x. col. 1327.
528
Opera ix. col. 1833.