The original Greek is preserved here by Theodoret, differing in some respects from the old Latin version: καὶ ἀποστεροῦντας τὸν ἄνθρωπον τῆς εἰς Θεὸν ἀνόδου καὶ ἀχαριστοῦντας τῷ ὑπὲρ αὐτῶν σαρκωθέντι λόγῳ τοῦ Θεοῦ. Εἰς τοῦτο γὰρ ὁ λόγος ἄνθρωπος … ἵνα ὁ ἄνθρωπος τὸν λόγον χωρήσας, καὶ τὴν υἱοθεσίαν λαβὼν, υἱὸς γένηται Θεοῦ. The old Latin runs thus: “fraudantes hominem ab ea ascensione quæ est ad Dominum, et ingrate exsistentes Verbo Dei, qui incarnatus est propter ipsos. Propter hoc enim Verbum Dei homo, et qui Filius Dei est, Filius Hominis factus est … commixtus Verbo Dei, et adoptionem percipiens fiat filius Dei.” [A specimen of the liberties taken by the Latin translators with the original of Irenæus. Others are much less innocent.]